Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın başında derin bir iz mevcuttu. Savaşta kafasına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Kenan’dı. Savaş ortamında ağır yaralar almış mültecilerin bakılan Danca kurumunda uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günler elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin alması amaçlı sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında zorlanıyordu.

Görevli danışmanı çabalar tesir etmedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı odalarına girer girmez, O çocuk kalktı, “İşte öğretmen” söyledi koşarak dede ve ninesinin elini öfkeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben, birkaç kat giymiştim. Dede, terlikle gelmişti. Yeleğin içine giydiği beyaz kıyafetini bileğe kadar uzanan giydi. Anne ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın çoğu zaman evden, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hala gözleri bilincinde şekilde yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman mahçup odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin de onayıyla Rahman’ın birkaç psikoloğa yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve koordine görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda o çocuk koridorda koşarken, kapıya vurdu. Zararı olmadı lakin hissi acı duydu, samimi yoğun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak için elini tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir renkli kalemler koydum. Raftan, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla bitkin, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır ile karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü sinirlendi; benden saklamadı. Oğul sonraki sık sık birçok Suç olaylara karışarak polis kayda geçmiş. Ailesinden kurtarılıp sorunlu çocukların bakıldığı bir yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm gayretlerimize rağmen Rahman’ı elinden alınmamış olduk.